79.dakika/ şenoli’den

Dakika 79…
Deplasman nasıl yapılır?
Taraftar bileti satılmayan tribüne nasıl girer?
Zapt etmek nedir?
İhtilal nedir?
Aşk nedir?
Tutku nedir?
Ağlamak nedir?
Gözyaşı nedir?
Bağlılık nedir?

Bugün o stadda olan yüzlerce Adanasporlu iyi biliyordu bu soruların cevabını, bilmeyenlerde bizzat yahut dolaylı yollardan bir kez daha görmüş oldu. Gurur duydum. Halen günün büyüsündeyim. Baktığım her yeri turuncu görüyorum.
Dakika 79…
Maç 0-0′a kilitlenmiş…
Öyle aman aman bir futbolumuz yok…
Ama bir inanç var…
Öylesi bir inanmışlık var ki…
Taraftarından futbolcusuna, başkanından hocasına…
İnanıyor abi bu camia!
Şampiyonluğa inanıyor!

Tribünün en tepesindeydim, Emre kafayı vurdu “gollllll” sesinden sağırlık hissini yaşarken beraber gözüm hakemde, ulan acaba bir cacık var mı? “Goolllllllllllllll” sesleri itişmelerle devam ediyor… Top filelerde yahu ama halen gözüm hakemde… Çok yaktılar ya canımızı, bir terslik çıkartacaklar mı acaba diye endişesi var… Yok, abicim yokkk, bal gibi gol…

Santraya koşuyor işte hakem… O kalabalığı yarıp aşağı tellere kadar nasıl indim hatırlamıyorum bile… Etrafımda ki herkesin gözleri dolu… Kimi görsen sarılıyorsun… Savaştasın sanki, kapana kısılmışsın ve cephede savaştığın silah arkadaşlarınla zaferi kutluyorsun! Hem de nasıl bir kutlama o… Teller yıkıldı teller (Mersin Stadı’nın bizden çektiği nedir böyle. Onlar yaptırmaktan bıktı, biz yıkmaktan bıkmadık! ) Ömrümün en güzel 10–15 saniyesi… Şaşkınlık, aptallık, sarhoşluk… Evet evet sarhoşluk… İçsen bu kadar kaybedemezsin yahu kendini…

Seviyorum ben bu renkleri…
Bu renklere çılgıncasına tapan yüzleri, binleri, on binleri seviyorum…
Koşulsuz, çıkarsız bu renklerin peşinde ordan oraya koşturmayı seviyorum…
Mersin’e giderken Çanakkale ve Erzurum’a gidiş planı yapacak kadar deliyi bir arada görmeyi seviyorum! Evet evet, deliyiz biz, hepimiz! Adanaspor delisiyiz…

Yorum Yaz

Yorum yazmak için üye olmak zorundasınız.