tribün muhabbetleri 9

Bir Adanapor-Tiy maçı idi. Yapı Meslek’ten arkadaş Şehmuz’la maça gidiyoruz. Stat hınca hınç dolu. Misafir Tarsus tarafı da öyle. Tarsus’ta Erkut zamanı, kafaya oynuyorlar. İyi bir takım kurulmuş. Bizde o zamanki 1.lig kadrosu; Feyzullah, Ümit ( ki o, Türkiye’nin görüp göreceği en iyi açıklarından biriydi. Ümit’i izleyenler hak verecektir.), Nejat, Kayhan, İsmail yani yok yok. İlk yarı 1-1. İkinci yarı yer değiştiriyoruz golleri yakından görmek için. Çocukluk işte… Ama Adanaspor’a tam inancımız ta o yıllara dayanıyor. 2. yarı başlıyor ve Tarsus peş peşe iki gol buluyor Memik ve Reşit’le. Skor 1-3. Ama o anlarda Adanaspor’un nasıl saldırdığı anlatılır gibi değil. Kimin attığını hatırlamıyorum, skoru 3-2′ye getiriyoruz. Derken bir frikik organizasyonu, Nejat topu yarım metre kadar havalandırıyor ve Feyzullah vuruyor, kaleci topu görmüyor: 3-3. Biz gol için yine bastırırken Memik soldan bir orta yapıyor güney kaleye, Reşit kafayla Tarsus’un 4. golünü atıyor. Eyvah derken biz, Tarsus da böyle biter diye sevinirken kendi kendilerine ( o zaman yanlarında başka takımın taraftarı yoktu.)  müthiş Ümit sağ taraftan ceza sahasına giriyor, en az iki çalım atıyor bel kıranından, topu geçtiğimiz pazar Cem’in yolladığı yere çakıyor: 4-4. Belki o zaman 2 puan gidiyor; ama bize hala hatırladığımız bir maçın keyfi kalıyor ve en önemlisi o zamanki Tarsus taraftarlarının sadece takımlarını destekledikleri, kimselerin kontrolüne girmeden maçı hür iradeleriyle tamamladıkları bellek kaydına geçiyor…

One comment

1. murat440 says:

   Muhabbetin sonunu bazıları iyi okuyup anlasın birde mümkünse ders çıkartsın

   Nisan 1st, 2008 at 22:54

Yorum Yaz

Yorum yazmak için üye olmak zorundasınız.