piknikçi

Bir piknikçi tribüncü ne ister? Ellbette takımının mutlak galibiyetini! Peki bu galibiyette neyle yetinmez? Elbette tek farklı galibiyetle. Mümkünse en az dört beş fark olsun. Başka ne ister? Takımının hiç durmamasını, yorulmamasını, hep saldırmasını, hiç saldırıya uğramamasını, hiç ama hiç gol yememesini, hep galip gelmesini, ama arada bir antrenör damarının tuttuğunda şöyle ağız tadıyla bir eleştiri yapabilmek için takımın arıza vermesini, kafasındaki oyuncuların oynamasını- tüm oyuncuların adını bilmese de-, yahu sağa pas ver, ulan şut çek, hay seni oynatanın, ben demiştim…gibisinden bağırabilme fırsatları, mutlaka arada çekirdek çintmeyi, takımı ateşleme yerine futbolcuya sinkaf etmeyi…ister, isteyebilir, bunları isteme ihtimali kuvvetle muhtemeldir. Çünkü zaten tövbe etmiştir, bir daha gelmeyeceğim, diye. Belki en son yıllar önce gelmiştir, ömrü vefa ederse gayri takım şampiyon olunca gelecektir. Haddizatında sabrı da yoktur vakti de. Sahi, bir piknikçi tribüncü ne ister? Hepsi işin şakası, tabii ki biz ne istiyorsak onu görmek ister. Futbolun muhteşem çiçeğini, gol görmek ister gol…goooooooool…haykırmak ister.

Yoruma kapalı